Column februari nummer NL Coach

Ik juich deze afspraak toe, al moet ik uiteindelijk nog zien of alle clubs zich ook daadwerkelijk houden aan de regel. En drie vind ik al veel. Mijn standpunt in deze discussie is simpel: alleen de allerbeste spelers zijn een toegevoegde waarde, en dat zijn in de regel toch de internationals. Van zulke spelers steekt jong talent wat op, daar kunnen ze zich aan optrekken, zowel in een wedstrijd als tijdens de trainingen.
Wie nu echter kijkt naar de hockeyhoofdklasse ziet ook buitenlandse spelers  rondlopen, waarvan je jezelf mag afvragen of die nu echt wat toevoegen. Het zijn vaak de vriendjes van die ene topspeler die tijdens de onderhandelingen met succes heeft bedongen dat z’n maatje ook mee mag komen. Andere sporten – denk aan basketbal en ijshockey - kennen dit fenomeen ook.

Hier schuilt wat mij betreft het ware probleem. Dit zijn, met alle respect, negen van de tien keer jongens van de tweede garnituur, die weinig tot niets toevoegen, maar intussen wel de cruciale posities binnen een elftal bezetten en de doorstroom van eigen talent blokkeren. Misschien klink ik een tikje idealistisch, maar ik ben van mening dat je als sport de morele verplichting hebt om te investeren in je eigen jeugd. Dat geldt voor de bond, voor de clubs en zeker ook voor trainers en coaches. Dat betekent dat je moet durven, en je vooral niet moet laten misleiden door wat de buurman al dan niet doet. Ga uit van eigen kracht en weersta het polonaise-gedrag, zo van: zij kiezen voor buitenlanders, dus wij hebben geen keuze en moeten ook een blik buitenlanders opentrekken.

Of er de afgelopen jaren een gat is geslagen, durf ik niet te zeggen. Maar wat ik wel weet is dat bij een meerderheid van de Nederlandse hockeyclubs de keypositions worden ingenomen door buitenlanders. Dan heb ik het over de spelverdeler, de laatste man en de strafcorner. Dat is geen goede trend. Kijk naar de Spaanse nationale voetbalploeg. Het is geen wonder dat Spanje al jaren niet meer presteert op de grote toernooien; in de eigen competitie worden de cruciale posities bezet door buitenlandse spelers.
Hockey bevindt zich zo ongeveer in de fase waarin het voetbal twintig jaar geleden zat. Door de toenemende commerciële belangen staat een coach onder aanzienlijk grotere druk dan een paar jaar geleden. Je moet stevig in je schoenen, want er zijn vandaag de dag nogal wat belanghebbenden die ieder zo hun eigen wensenlijstje hebben: de sponsors, het bestuur, de achterban, noem maar op.
Van de nu door de clubs gemaakte afspraak gaat een positief signaal uit. Een coach kan er zijn voordeel mee doen. Voordeel van de overeenkomst is bovendien dat clubs voortaan aanzienlijk selectiever te werk zullen gaan bij het aantrekken van spelers. Het blijft jammer dat één club vooralsnog weigert mee te doen, maar dan nog: het lijkt er waarachtig op dat de rede langzaam maar zeker begint te zegevieren.

Marc Lammers